گربه سگ

اومدیم پاگشا.......

catdogdiary — Thu, 11 Sep 2008 14:07:14 GMT

سلام....

ما اومدیم پاگشا.....دعوتمون که نکردین ما خودمون,خودمونو تلپ کردیم.....

خیلی وقت بود که ننوشته بودم ها.....اصلا نمیدونستم باید چه جوری شروع کنم . یه جورایی کاملا داشت یادم میرفت به اینجور جای مجازی هم وجود داشته.....

خیلی حرف براتون دارم که بزنم.....از مراسماتمون که یکی بهتر از دیگری برگزار شد تا الآن که دیگه سر خونه زندگی خودمون هستیم....راستی هنوز ما خاطراتمون تموم نشده بود که عروسیمون هم گذشت.کجاش بودیم.؟؟؟!!!!آها رسیده بودیم سر خواستگاری......

خوب باید حق بدین.قبل از عروسی خیلی سرم شلوغ بود حسابی.... کار جدید...وضعیت افتضاح خونه که باعث شده بود بعد از سر کار یه راست برم اونجا تا بالاسر نقاش باشم.....دوری مسافت خونه جدید با خونه خودمون.....حسابی اوضاعم دراماتیک بود....واقعا معنی اینکه میگن طرف وقت نداره سرش رو بخارونه رو فهمیدم....

حالا الآنم که دارم مینویسم اومدم خونه بابا اینا .....اینم بگم که ما خونه جدید نه کامپیوتر داریم نه اینترنت... تازه تلفن هم یکی دو روز پیش خریدیم.تا یه کامپیوتر واسه خودم ردیف کنم ممکنه یه کمکی طول بکشه....شاید یه دفعه رفتم و یه لپ تاپ خریدم....(راستی داداش مشخصات یه لپ تاپ خوب چیه....وقت کردی یه کمکی راهنماییم کن)واسه همینم باید ببینم کیا میتونم به اینترنت و تکنولوژی دسترسی پیدا کنم تا یه چند خطی بنویسم....

الآنم اومدیم خونه بابا اینا...مهمونیم واسه افطار.....منم فرصت رو غنیمت دونستم و یه گریزی زدم به اونترنت و اینجا....البته همین الآنم که دارم مینویسم زیر فشار و رگبار اصرار های سعیده هستم تا بریم بیرون با احسان.

خوب زیاد دیگه حرفی فعلا واسه گفتن ندارم.البته خودتون هم خوب میدونید که حرف زیاده ولی مجالش نیست....

پس فعلا حق نگهدار....

امید

زیر لب:

1/جای همتون خالی واسه مراسماتمون.....

2/خونمون داره سر و سامون میگیره..ولی اگه بگم هنوز کولرمون رو بالا نیاوردم باور کنید.کولر رو سه طبقه دادیم پایین و الآن هنوز تو پارکینگه و نشده که بیارمش بالا............یکی هم که نیست بیاد کمک....خیلی سخته.....

3/دیگه هیچی همین!

یه کلید میتونه.......

catdogdiary — Fri, 27 Jun 2008 20:31:24 GMT

سلام...

وقتی که کلمه کلید رو میشنوید چه چیزایی میاد تو ذهنوتن؟؟؟!!!!!کلید...کلید....

یه کلید میتونه یکی از نقاشیهای خیالیتون تو دوران کودکی باشه که هیچ شباهتی هم با یه کلید میتونه نداشته باشه....

یه کلید میتونه کلید قلک بچگیتون باشه....قایمکی بعضی مواقع بری سر وقتش و چندتایی سکه ازش برداری و بری حله و حوله بخری....

یه کلید میتونه کلید بالای دری باشه که وقتی برش میداری و میری اون در رو باز میکنی با یه عالمه شکلات و شیرینی مواجه میشی که برای انتخاب کردن یکیشون واسه نوش جان کردن دو به شک میمونی......

یه کلید میتونه کلید قفل دوچرحه داداشت باشه که هیچ وقت نمیتونی پیداش کنی تا بتونی یه دوری باهاش بزنی....همشم حسرت سوار شدنشو میکشی.....یه وقتی هم که بتونی پیداش کنی داداشت برخلاف هر روز که دیر میومد خونه اونروز زود سر میرسه و دم در نونوایی بربری مچت رو میگیره.......

یه کلید میتونه کلید در انباریتون باشه که به جرم عکس بازی با داداشت بندازنتون تو انباری و در رو با همون کلید روتون قفل کنن.....ولی بازم براتون درس عبرت نشه و تو انباری هم با داداشت با ته مونده عکسهای تو جیبتون ادامه عکس بازیتون رو بکنین......

یه کلید میتونه کلید قفل در بالاپشتبومتون باشه که یه مدتی همیشه قفل بوده تا نری و با بچه همسایه بغلتون ساعتها رو الاف نگردی و نشینی پای دود قلع و لحیم کاری های الکی.....ولی بازم میومدن و میدیدن بالاپشتبومی و متوجه این نشن که تو اینقدر سرتق هستی که از پنجره بالای روشویی میری و برمیگردی......

یه کلید میتونه اولین کلیدی باشه که باید عهده دارش باشی تا وقتی از مدرسه برمیگردی و مامانت شیفت مخالفته و نیست خونه و رفته مدرسه,بتونی در رو باز کنی و پشت در نمونی.....و بعد از یک ماه گمش کنی......

یه کلید میتونه کلید کمد کلاستون باشه که به خاطر ارشد شدنتون بسپرنش به شما.....که دیگه از بردن کیف و کتاب راحت بشی و همشونو بگذاری تو اون کمد و خودتو از هفت دولت آزاد کنی.....

یه کلید میتونه کلید سوالای کنکورتون باشه.....که بعضی از دندونه هاش رو اصلا دوست ندارین.....چون مخالف دندونه های کلید فرضی شماست.....

یه کلید میتونه کلید قفل در کاور گیتارتون باشه......

یه کلید میتونه کلید قفل در شیشه ای کمدی باشه که واسه دست و پا نزدن پسرداییتون زده باشین....ولی حسابی بهش بر میخوره و مجبور میشین برش دارین.....

یه کلید میتونه کلید در خونه دانشجوییتون باشه.....

یه کلید میتونه کلید قفل قلبتون باشه که بدونی دست کیه , ولی اون طرف کلید رو به این زودیا بهتون نده....

یه کلید میتونه کلید کمدتون سر کار باشه......

یه کلید میتونه کلید قفل کمد سربازیتون یا کلید قفل ساک انفرایتون باشه......که از ترس شایعات پخش شده تو آسایشگاه همیشه به گردنتون آویزونه.....

یه کلید میتونه کلید رهایی از سربازیتون باشه......

یه کلید میتونه کلید گاو صندوقی باشه که کارت پایان خدمتت توش باشه و بهت ندنش تا بتونی کار خوبی رو که واست جور شده از دست ندی....

یه کلید میتونه کلید گاو صندوقی باشه که تو شرکت میدنش بهت و میگن از این به بعد تو مسئول صندوقی....تا رقمهای میلیاردی حاجی با دست تو رو چکهاش نوشته بشن .....

یه کلید میتونه کلید خونه حاجی که روبروی پارک ساعیه باشه تا وقتی که خیلی احساس تنهایی میکنی و هیچکس رو پشت خودت نمیبینی و جایی برای رفتن نداری,بری اونجا تا بتونی سر راحت رو زمین بگذاری و به حال خودت زار زار گریه کنی....

یه کلید میتونه کلید خونتون باشه که قراره بری و زندگیتو اونجا شروع کنی.....کلیدی که بین این همه کلید تو تهران تو این زمان, فقط برای تو ساخته میشه......کلید خونه ای که قراره بعد از یکی دو ماه دیگه برات سقفی باشه تا همه خستگیهات رو در بیاره....خستگی که این همه مدت ازشون رنج میبردی.....کلیدی که میتونه یه دنیای دیگه رو برات محقق کنه....کلیدی که وقتی میندازیش تو قفل قبل از اینکه در رو باز کنه,کسی در رو به روت باز کنه که با برق چشماش از انتظار,بتونه خستگیهات رو از تنت بیرون کنه....بتونه درکت کنه...رفیقت باشه....شریکت باشه.....

امروز رفتم و کلید خونه ای رو که قراره زندگیمون رو از اونجا استارت بزنیم گرفتم......برام خیلی جالب بود...یه حس خیلی عجیبی داشتم.....در و دیوارها هیچ وقت برام مثل امروز نبودن.....همشون داشتن باهام حرف میزدن و خوش اومد بهم میگفتن.....

شوق دارم تا هرچه سریعتر همه چیز رو روبه راه کنم تا مهیا بشه واسه زندگی کردن....یه کمکی فقط تمیز کاری میخواد....یه کمی هم آشپزخونش کار داره.... باید تو این یک ماه ردیفش کنم....بقیه چیزاش خیلی خوبه.....حال بزرگ....خواب خوب....پارکینگ و انباری مناسب.....ویوو خوب....سرسبزی جلوی پنجره.....

به هر حال امروز با یه حس دیگه که تا به حال تجربش نکرده بودم روبرو شدم....حس خوبی بود....خوشم اومد خیلی.....

امید

زیر لب:

1/احسان کنکورش رو داد بالاخره......من نمیدونم چرا اینقدر استرس داشتم واسه این بچه......

2/کلاسای تئوریمون تموم شد.......یه ده , پونزده روزی کلاس عملی داریم.....بعدشم که یا علی......

3/با حاجی تسویه کردم.......

4/عملیات تمیز کاری رو قراره از یکشنبه شروع کنم....به امید خدا.....

5/هنوز وقت نکردم که 4 جلسه 4 ساعته از کلاسهامو پاکنویس کنم......

6/خانم مهندس اینا دوباره تابستون شدو عازم امریکا شدن.....

این جمعه.....

catdogdiary — Tue, 24 Jun 2008 18:25:39 GMT

سلام....

بابا کم داد بزنید دیگه......خوب یه عالمه کار داریم......مقصر نیستیم به خدا.....مقدمات مراسم رو داریم میچینیم.....این جمعه یعنی ۲ روز دیگه با یه پست هستیم خدمتتون.....

منتظرتون هستیم......

امید

چه روزی و روزگاری......

catdogdiary — Tue, 20 May 2008 19:39:01 GMT

سلام......

تا کاردانیشو شروع کرد فکرشو مشغول کرد به یه موضوعی که نمیدونست عاقبتش به کجا میرسه!همش پی اش بود و نمیخواست که از دستش بده.....

از همون روزهای اول با سنگ های بزرگی که جلوی پاش بود کلنجار میرفت تا یا با فشار و لج بازی و یه دنده بازی از سر راهش برشون داره یا اینکه با کوچیکترین اشاره منهدمشون میکرد. براش مهم نبود که این سنگها از قبل جلو پاش بوده یا اینکه تازه سر راش افتاده اونم از طرف نزدیکهای خودش......فقط کار خودش رو انجام میداد.

روزها همینطوری میگذشت و نمیدونست که کجا داره میره و سرانجامش چی میشه.....فقط درس میخوند و فکر میکرد و هر کاری که میدونست صحیحه انجام میداد تا به خواسته اش برسه....

دوره کاردانیش تموم شده بود و میشه گفت هنوز به اونچی که میخواست برسه ,نرسیده بود یعنی نمیگذاشتن که برسه.....تا از کاردانی بیرون اومد یه مدتی سرشو با یه کار کوچیک گرم کرد تا اینکه فرجه شش ماهش واسه سربازی تموم شد.حالا دیگه سنگ بزرگ سربازی رو هم جلو پاش میدید. دو ماهی رفت سر بازی که کارشناسی قبول شد.از سربازی بیرون اومد و تونست درسشو ادامه بده و یواش یواش دوباره سربازیش از جلوی چشماش محو شد.دیگه کار هم نداشت و منبع درآمدی واسه خودش نمیتونست پیدا کنه......هنوز اون مقوله کاردانی هم که تمام فکر و ذهنش رو گرفته بود ,حل نشده بود.حالا دیگه خواستگاری هم رفته بود و میشه گفت نصف بیشتر راه رو گذرونده بود و دیگه نمیتونست خودش رو تنها ببینه......

حدودأ نیم ترم کارشناسیش بیکار بود و تا اینکه واسش کار پیدا شد و تمام دوران کارشناسیش هم تونست سر خودش رو با اون کار گرم کنه و واسه خودش یه منبع درآمدی داشته باشه......انگار خدا هم میدونست که اون دیگه خودش تنها نیست و باید به فکر دونفر باشه......درسش که تموم شد به خاطر اینکه باید برمیگشت زادگاهش کارش رو هم تموم کرد....دوباره سربازی رو جلوی راهش میدید....هر چی زمان میگذشت کمبود یه کار خوب و موندگار رو واسه خودش حس میکرد....با وجود سربازیش هم نمیتونست هیچ کاری انجام بده......باید این سنگ بزرگ رو از سر راهش بر میداشت.....سنگی که تکون دادنش 18 ماه طول کشید.....تو طول مدت سربازیش عقد هم کرد و دیگه از اون بابت خیالش راحت شد ولی ماجراهایی رو واسه خودش ایجاد کرد که حسابی میبردش تو فکر.....درسته که آخرای سربازیش واسش راحت بود ولی مهم این بود که 18 ماه طول کشید و حتی 35 روز مونده به کارتش یه کار درست و حسابی رو از دست داد.کاری که میتونست حسابی زندگیشو از این رو به اون رو کنه......هر کاری هم کرد مسئولاش بهش یه کپی از کارتش رو ندادن تا اون کار واسش ردیف بشه....دو,سه ماه آخر سربازیش که عملا خونه بود تونسته بود واسه خودش یه کاری دست و پا کنه.....ولی زیاد اطمینان به این نداشت که ماه بعد هم اونجا موندنی هست یا نه!واسه همینم پی کار میگشت.....

از سربازی اومد بیرون.....حالا دیگه کارتشم دستشه,ولی کار درست و حسابی که بتونه زندگیشو تو شهرشون با اون همه هزینه بگردونه,نداره.....زن عقد کرده هم داره و نمیتونه هیچ بهونه ای واسه معطل کردنش بیاره......مخصوصا اینکه جریاناتی که واسه خودش درست کرده بود همش براش شده بود فشار روانی که بلکه زودتر خودش رو واسه یه زندگی مستقل مهیا کنه.....به هر دری میزد که بلکه شاید یه کار خوب دست و پا کنه ولی بد شانسی می آورد و یه جورایی منتفی میشد.....

سر سال تحویل تفعلی به حافظ میزنه......حافظ جوابشو اینجوری میده:

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و آیینه وصف جمال که در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم میریزد اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحر خیزان بود که ز بند غم ایام نجاتم دادند

دلش میشکنه و واسه خودش گریه سیری میکنه تا یه جورایی دلش آروم بگیره....میدونه که خدا از اولش باهاش بوده تا آخرش هم باهاشه....خواسته یا نا خواسته خیلی سختی کشیده و خیلی کار و بارش سخت شده واسه همینم دیگه نمیتونه به کسی تکیه کنه جز به پاهای خودش.....میدونه که روز و روزگار اینجوری واسش نمیمونه و بالاخره روی خوش بهش نشون میده......

تشکیل زندگی میخواد بده و نمیتونه با این حقوق و این همه وام جوابگو باشه......تو این زمان فکر خونه و کرایه خونه هم از یه طرف دیگه فشار میاره که خونشون رو خواهر خانمش بهش میده و میگه که تا هر زمانی که خواهرش نرفت سر کار احتیاج نداره کرایه بگیره......حالا فقط مونده که یه کار خوب گیرش بیاد.....

یه روز صبح که داشت با خانمش تو خیابون راه میرفت با یه احساس خاصی رو میکنه به یکی از این بانکها و میگه که کی میخواید منو استخدام کنید.......بسه دیگه....زودتر بهم زنگ بزنید ....بابا میخوایم بریم سر خونه زندگیمون.....با این حقوق که نمیشه هیچ کاری کرد.....

همون روز عصر از همون بانک براش زنگ میزنن که آقا بلند شو بیا و مدارک بیار تا بفرستیمت برا مصاحبه....شما تا اینجا گزینش شدید.....به هر بدبختی که بوده میره و مدارک رو واسشون میبره و فرداش هم میره واسه مصاحبه.....روز بعد از مصاحبه هم بهش زنگ میزنن و میگن که آقا قبولی ,پاشو بیا جلسه توجیهی و از اول هفته بعد هم میری کلاس آموزشی.....بعد از یک ماه دیگه هم میری سر کار اصلیت.....به همین سادگی....

بابا منظورم از این همه وراجی این بود که بانک پارسیان قبول شدم.......

امید

زیر لب:

1/بدفرم یک هفته مزخرف رو پشت سر گذاشتم......خدا رو شکر که عاقبتش خوش بود......

2/از کلاسهام عقبم خیلی.......

3/باید کارم رو هم تحویل بدم به حاجی.....بد فرم طلبه ما شده این بشر.....خدا رحم کنه!!!

4/همین امروز هم بانگ پاسارگاد هم بهمون تماس گرفت که بلند شو بیا واسه مصاحبه.......نه به اون زمان که دنبال کار بودیم نه به حالا که داره از آسمون میباره......

5/بازم قهرمانی پرسپولیس رو تبریک میگم به همه هوادارا......

6/خداکنه تا آخرش اینجوری خوب باشه.......

سالگرد.....

catdogdiary — Sun, 18 May 2008 17:37:58 GMT

سلام.....

زیاد نمیخوام بنویسم.....فقط :

۱) قهرمانی پرسپولیس مبارک همه باشه......مستحقش بود....شیرین تر از این برد نمیشد!

۲) یک هفته نفس گیر رو پشت سر گذاشتم......

۳) امروز سالگرد وبلاگمونه.......تولدت مبارک......

۴) تا دو سه روز دیگه خیلی چیزا مشخص میشه.....اگه شد یه پست مفصل دارم واسش....

۵) بالاخره موفق شدم همه مدارکم رو جمع و جور کم...پیش دانشگاهی...کاردانی....کارشناسی..... اوه!اوه!دیپلمم هنوز مونده!!!!!

تا بعد فعلا.......

امید

کرمانشاه دیگه تموم شد.....

catdogdiary — Tue, 06 May 2008 19:54:18 GMT

سلام.....

بگذارید حالا من اون روزهای آخر رو تفسیر کنم.......

همه چیز داشت تموم میشد در صورتی که تازه من و سعیده داشتیم به هم عادت میکردیم.....تازه داشتیم می فهمیدیم که بینمون چه چیزهایی به وجود اومده که هیچ رقمه نمیشه ازشون بگذریم.....خود روزها خیلی خوب سپری میشد و ولی کافی بود یک لحظه به این فکر کنیم که دیگه داره همه چی داره تموم میشه و همه دیدارهامون داره قطع میشه و باید فقط به صدای همدیگه اکتفا کنیم,همه روز خوشمون رو خراب میکرد.میشه گفت روزهای آخر تمام طول روز رو با هم سپری میکردیم....از ساعت 8 صبح تا زمانی که دیگه هوا میخواست تاریک بشه با هم بودیم.شبها هم که پای تلفن.....چند روز آخر همش همینجوری گذشت و چه خوش گذشت......تا اینکه رسید به روز آخر....

روزی که هیچکدوممون باورمون نمیشد که 2 سال از زندگیمون رو پیش هم بودیم و نتونستیم بهترین استفاده رو ببریم.....2سال از عمرمون رو با هم گذروندیم و از هم دور بودیم.....2 سالی که فقط برامون گذشت.....

اون روز هیچ کدوممون حال و حوصله خوبی نداشتیم و میدونستیم اگه خنده ای باشه همه اش از روی تظاهره و از ته دل نیست.....زبونمون حرف میزد ولی حرف برای زدن زیاد بود....گوشمون میشنید ولی از شنیدن صدای طرف مقابل خسته نمیشد و چشممون میدید ولی باز هم تشنه دیدن بود.....قلبامون خسته راه فردا بودن.....

اون روز رو هم با هر بدبختی که بود پشت سر گذاشتیم و قرارمون رو برای فردا گذاشتیم که قرار بود سعیده بره شهرشون.قرارمون فردا دم در خوابگاه ساعت 9.....

راهی خونمون شدم....تو راه خیلی فکر کردم که فردا چی مشه.....دیدار مجددمون میمونه برای کی؟؟؟؟؟تقدیر چی مینویسه برامون.....من خیلی مصمم بودم ولی هیچ چیزی نمیتونست از آلان با قاطعییت جواب بهم بده....قشنگ یادمه اون شب نتونستم خونه شام بخورم(آخه با سعیده شام بیرون خورده بودیم!!!!!) یک راست رفتم سراغ تلفن و زنگ زدم خوابگاه و شروع کردم با سعیده حرف زدن.....البته حرف که نمیشه بهش گفت همش گریه زاری سعیده بود از اون ور خط....

خلاصه بگذریم.....فردا شد و سعیده بار و بندیلش رو جمع و جور کرده بود و آماده دم در خوابگاه که من رفتم سراغش تا بریم ترمینال.....با رفیقاش وداع خیسی کرد....همش گریه و اشک و ...خیلی دلشون پر بود و هر چی بود و نبود اون دقیقه خالی کردن....رفتیم ترمینال...هرچی نزدیکتر میشدیم من یه جورایی دلم سنگینتر میشد....

رسیدیم به ترمینال دیگه کسی جلودار سعیده نبود و مثل ابر بهار اشک میریخت....واسه اینکه منم متوجه نشم که واسه من داره گریه میکنه همش به لیلا دوستش میگفت که دلم برای بچه ها و خوابگاه تنگ میشه.....(تا روز آخر ببینیند این دختر چقدر مغرور بوده )...من خودمم حال و روز بهتری از سعیده نداشتم و فقط گریه نمیکردم و اونم بعضی موقع ها یه چیزایی تو چشمم جمع میشد ولی سریع خودمو جمع و جور میکردم که نکنه یه وقت سعیده بفهمه منم ...بــــله....آخرش دلمو زدم به دریا و گفتم که باهات تا نهاوند میام....سعیده کم مونده بود بغلم کنه...اونقدر خوشحال شده بود که خودش متوجه ابراز خوشحالیش نمیشد.....

من از اینکه گفتم باهات میام قصد دیگه ای داشتم و میخواشتم جریان اون قضیه رو که سرش در آورده بودم توضیح بدم که جریان از چه قرا بوده ....خیلی وقت بود که میخواستم خودمو سبک کنم و همه جریان رو به سعیده بگم ولی هر کاری میکردم نمیتونستم خودمو متقاعد کنم تا اونروز که دیدم بهترین روز واسه اعترافه.....

سوار ماشین شدیم و ماشین راه افتاد....به سعیده گفتم که نیم ساعت که مونده بود برسیم شهرتون منو خبر کن....خیلی صحبتها شد و خیلی قول و قرار ها بینمون رد و بدل شد که به جرات میتونم بگم به همش عمل کردیم....تا اینکه رسیدیم به نیم ساعتی شهرشون......بهش گفتم که میخوام یه چیزی رو بهت بگم باید بهم قول بدی که کامل به حرفهام گوش بدی و بعدشم از دستم ناراحت نشی و من رو ببخشی و یه کمی هم بهم حق بدی...اولش سعیده ترسید...مطمئنم که با خودش چه فکرهایی کرده بود و با ترس ولرز داشت به حرفهام گوش میکرد ولی وقتی فهمید موضوع صحبتهام راجع به اون جریانیه که بهش گفتم(جریان دادگاه و دختر همسایه و ....) یه کمی خیالش راحت تر شد ولی بازم ترس اینو داشت که نکنه هنوز اون جریان درست نشده باشه و بهش دروغ گفته باشم....

من یه پرانتز باز کنم اینجا.....

محمد تو تابستون بهم گفته بود که داداشش براش یه اینجور جریانی اتفاق افتاده که یه دختره به خاطر اینکه به داداش محمد برسه با صحنه سازی و یه سری از مسائل دیگه همه کار ها رو انداخته گردن داداش محمد و اونو متهم کرده که داداش محمد این بلاهارو سرش آورده و کار رو کشونده به دادگاه و شکایت و شکایت کشی....تا بلکه دادگاه رای بده تا این دختره با داداش محمد ازدواج کنه.....

از طرفی داداش محمد هم یه بنده خدای دیگه رو دوست داشته و یه جورایی مثل نامزد بودن واسه هم...چون خیلی راحت میرفتن خونه همدیگه و اصلأ جریان عشق و عاشقی و رفیق بازی و از این جور جریانا نبوده.....کاملا یه جریان معقولانه ای بینشون بوده که این دختره پیداش میشه و همه کاسه کوزشونو خراب ممیکنه.....

با این جریانات دادگاه و این دختره کار اون دوتا هم بیخ پیدا میکنه و دختره اصلیه به داداش محمد شک میکنه که نکنه واقعا یه جریاناتی داشته که اینجوری شده.....واسه همینم خیلی راخت ازش جدا میشه و میگذاره میره.....

اینو که محمد برام تعریف کرد من تو سرم افتاد که سعیده رو اینجوری امتحان کنم که ببینم واقعا مارو میخواد یا نه.....(خوب مگه چیه....اون موقع مگه من چند سالم بوده ؟؟!!!نمیدونستم ممکنه که سعیده هم دقیقا یه اونجور رفتاری داشته باشه.....اصلا از کجا باید میفهمیدم که حرکتم درسته یا نه؟؟!! میرفتم به بابم میگفتم یا به مامانم یا داداش و آبجیم؟؟؟!!!یه کاری کردم دیگه...ولی به خدا خیلی عالی جواب داد.....واسه منم مهم جوابش بود که خیلی خوب بود.....اولا هم اینکه فهمیدم سعیده منو میخواد....ثانیا اینکه فهمیدم سعیده خیلی بهم اطمینان داره.....)

اینم از این پرانتزی که باز کرده بودم.....برم بقیه ماجرارو تعریف کنم.....

خلاصه شروع کردم این جریان محمد و داداشش رو برای سعیده تعریف کردم و گفتم که منم میخواستم تورو امتحان کنم ببینم به من اطمینان داری یا نه.....چشمتون روز بد نبینه.....تاحالا سعیده رو اونجوری ندیده بودم.....یه طور خاصی گریه میکرد....داشتم میترسیدم دیگه....خیلی سعی میکردم که آرومش کنم ولی فایده ای نداشت....تنها حرفی که بهم زد این بود که اگه من این امتحان رو از تو میگرفتم آیا من قبول میشدم......سوالی که هنوز هم برام جوابی نداره....که واقعا من تو اونجور امتحانی چه نمره ای میگرفتم ....مشروط بودم یا اینکه تک ماده پاس میشدم...یا اینکه بدون هیچ ارفاقی و گوشه چشم استادی مثل سعیده بیست میشدم؟؟؟؟!!!!

رسیده بودیم دیگه و میدونستم سنگینی نگاه سعیده تا چند لحظه دیگه تموم میشه.....با خودم فکر میکردم که نکنه سعیده از این بابت خیلی ناراحت بشه طوری که دیدش نسبت به من عوض بشه.....ازش خداحافظی کردم و سعیده سوار تاکسی شد و رفت.....منم دوباره سوار ماشین شدم که برگردم کرمانشاه.....داشت یواش یواش چرتم میگرفت که یکدفعه دیدم سعیده با چشم گریون جلوم واستاده.....مبهوت شده بودم....فکر میکردم دارم خواب میبینم ولی عین واقعییت بود.سعیده وسایلشو گذاشته بود خونشون و برگشته بود ترمینال.....

چند لحظه دیگه با هم بودیم و بعدش مینی بوس پر شده بود و مجبور بودیم دیگه واسه یه مدت نا معلوم از هم جدا بشیم.....خداحافظ.....خداحافظ......

باورتون نمیشه چقدر از این کلمه خداحافظ خسته شدم.....5 ساله که رهامون نمیکنه ....هنوزم که هنوزه باز هم باید بگیم خداحافط.....خداحافظ......ومعلوم نیست که کی برامون جور بشه همدیگرو ببینیم......

امید

زیر لب:

1/راجع به دیر آپ کردنم چیزی ننوشتم که گیر ندین بهم......نمیدونم بعد از عید چرا اینجوری شدم.....سعی میکنم دوباره روتینش کنم و روال گذشته رو راه بندازم......

2/چند روز دیگه یه سالگرده.....سالگرد وبلاگمونه.....تولدش مبارک.....جدأ پارسال این موقع من هنوز سرباز بودم و یک سال دیگه از سربازیم مونده بود.....

3/هنوز نمایشگاه نرفتم.....دو سه تا کتاب میخوام.......

4/همه جا امن و امانه......هیچ خبر خاصی نیست به جز.......

5/احسان کمتر از 55 روز دیگه کنکور داره.....من نمیدونم چرا استرس گرفتم به جای احسان.....

خدا حافظی با کرمانشاه.......

catdogdiary — Fri, 18 Apr 2008 17:57:26 GMT

سلام,

به خدا حرفی واسه گفتن ندارم واسه اینکه خودم خوب میدونم که چقدر دیر کردم واسه آپ کردن اینجا......خیلی بعد از عیدی مشغله داشتم.خیلی.....بهتره بگم که خیلی واسه یه دیقه اشه......بماند!

حالا اومدم اینجا که دیگه همه چیز رو تموم کنم و قضیه آشناییمون و کرمانشاه رو ببندم.البته ممکنه یا بهتره بگم حتما که این پست خیلی طولانی میشه واسه همینم باید بگم که حوصله کنید و بخونیدش.بعد از این پست میریم واسه مراسمات بعدیمون.....مثل خواستگاری....یه سری سفر.....دوران دانشجویی من تو اراک.....و......

بیشتر از این سرتون رو درد نمیارم.آخرین پست تو کرمانشاهمون ور از زبون سعیده بشنوید.......

سلام!!!!

امتحان ها تموم شده بود و نمره هامونو هم گرفته بودیم......میدونستم که دیگه بهونه ای واسه موندن تو کرمانشاه نداریم.باید یواش یواش بار و بندیلمو جمع و جور میکردم تا کلا به کرمانشاه خداحافظی کنم.تازه تازه داشت همه چی خوب میگذشت تو کرمنشاه و بهم داشت خوش میگذشت.شبی که قرار بود فرداش برم با هزار بدبختی و غم و افسوس و گریه و زاری وسایلم رو جمع کردم و ساکم رو پیچیدم.دلم خیلی شور میزد.به امید عادت کرده بودم ولی هنوز قضیه بین من و امید معلوم نشده بود.مشخص نبود که کی میتونیم دوباره همدیگرو ببینیم.

امید زنگ زد خوابگاه که فردا میاد سراغم تا ترمینال باهام باشه.خوب بود ولی بعد از اون چی؟؟!!!خلاصه شب بدی رو تو خوابگاه سپری کردیم.یکی از بچه ها که صداش خوب بود برامون میخوند ما هم همگی گریه میکردیم(امید:فکر کنم داشته براشون مداحی میکرده).آخه هر کسی به یه چیزی دل بسته بود.منم که تمام وجودم رو امید گرفته بود.دل کندن خیلی برامون سخت بود واسه همینم همه بهونه داشتن که گریه کنن.....

نفهمیدیم چطوری صبح شده.تا به خودم اومدم دیدم امید دم خوابگاه منتظرمه.زنگ زدم به آژانس .آخه خیلی ساک و وسایل داشتم.با کمک امید همه وسایل رو گذاشتم تو ماشین.اونقدر این گلوم رو بغض گرفته بود که نمیتونستم حتی یک کلمه با امید هم حرف بزنم.البته اینو هم بگم ها که حال امید هم بهتر از من نبود.بالاخره خودتون هم خوب میدونید دیگه.....جدایی....خداحافظی.....خیلی سخته......

رسیدیم ترمینال.....امید منو تا کنار ماشین رسوند و همه وسایلمو تو ماشین گذاشت و منتظر شدیم تا ماشین حرکت کنه.....مثل بچه ها فقط گریه میکردم.....خیلی ضعیف و شکننده شده بودم.......نمیدونم چی شد که امید ییهوو تصمصیم گرفت که تا نهاوند باهام بیاد.خیلی خوشحال شدم....داشتم بال در میاوردم...دو ساعت هم واسه من تو اون موقعیت دو ساعت بود.....

ماشین حرکت کرد و هنوز از خود کرمانشاه خارج نشده بودیم که امید بهم گفت که میخواد برام یه چیزی رو بگه به شرطی که طاقت داشته باشم......قبل از اینکه شروع کنه به گفتن ازم قول گرفت که ببخشمش و همه چیزهایی که برام میگه فقط گوش کنم و ازش نپرسم به چه دلیل و چرا.......منم قول بهش دادم و امید شروع کرد به حرف زدن.....

بهم گفت که جریان اون دختری که کارشون به دادگاه و .... کشیده همش دروغ بوده و میخواسته بدونه که من چقدر باهاش میمونم و بهش اعتماد دارم.......

نمیدونم چرا فقط بدجوری احساس بدبختی میکردم.....تمام دنیا رو سرم خراب شده بود.دوست داشتم با صدای بلند گریه کنم تا شاید یه کم از غمی که رو دلم نشسته بود کم بشه.....روم رو کردم به پنجره و بد تر از قبل گریه کردم....اشکام مثل بارون تند تند میریخت.....حالم خیلی بد بود....نفسم بالا نمی اومد....نمیدونستم خوشحال باشم یا ناراحت.....از دست امید هم ناراحت شده بودم که بهم دروغ گفته بود ولی سریع بخشیدمش چون بهش قول داده بودم.....یادمه بهش گفتم که من که بهتون گفتم که قبوله و قبول کردم دیگه این جریانات چی بود که سرم در آوردی؟؟؟!!!!!چرا حرفمو باور نکردی و اینجوری امتحانم کردی؟؟؟!!!!

امید فقط بهم جواب میداد که آخه هیچ وقت بهم درست و حسابی چیزی نگفته بودی.....من نمیخواستم واسه چیزی که ازش مطمئن نیستم ریسک کنم.هیچ وقت پام رو رو پله ای که اطمسنان ندارم که سسته یا نه نمیگذارم . واسه همینم خودم باید به جوابم میرسیدم.....میخواستم خودم امتحانت کنم....

دلم نمی اومد با امید هم اخم و تخم کنم...فقط به خودم میگفتم که اگه امید جای من بود از این امتحان سر بلند بیرون میومد و قبول میشد؟؟؟!!!!!اون روز به جای اینکه تو ماشین آروم تر بشم بدتر شدم.....تا شهرمون گریه کردم.وقتی رسیدیم باید با امید هم خداحافظی میکردم....این دیگه بدتر از همه چی بود....داشت قلبم از جا کنده میشد....سراسر وجودم شده بود امید و برام خیلی سخت بود.....از ماشین بیرون اومدیم و وسایلمو گذاشت پشت ماشینی که برام دربست گرفته بود و راهی خونمون کرد......خداحافظ......

رسیدم خونه....اصلأ نمیتونستم باور کنم که با همه چیز حتی امید خداحافظی کردم.....معلوم نبود که کی بتونم امید رو ببینم.....واشه همینم سریع به یه بهونه از خونه زدم بیرون و خودم رو رسوندم به ترمینال......ماشینی که میخواست بره کرمانشاه رو از دور میدیدم....خدا خدا میکردم که هنوز ماشین امید اینا نرفته باشه.....رسیدم به ماشین کرمانشاه و رفتم بالا دیدم امید تو ماشین نشسته ....از اینکه دوباره امید رو دیدم خیلی خوشحال شدم ولی دیگه ماشین داشت آماده حرکت میشد و مجبور بودم از پاره تنم خداحافظی کنم.....خداحافظ امید جان......

سعیده

زیر لب(امید):

1/برامون دعا کنید.....راه خیلی سختی در پیش رو داریم.....

2/یه سری کلاس ثبت نام کردم.....دعام کنید......

3/یه سری کار دارم میکنم.....امید وارم ختم به خیر بشه......

4/نجات......نجات.....خدا....نجات....به خدا خسته شدم.......

5/پست بعدی واسه خودمه.....همین روز خداحافظی.......الآن اصلأ حوصله ندارم واسه خودمو بنوسیم.....حق نگهدار.....

یه کمی عید دیدنی.....

catdogdiary — Thu, 03 Apr 2008 20:09:18 GMT

سلام.....

2 روز پیش کلی جریانات بود خونمون.......

ما باهم رفتیم خونه مهندس انصاری نیا اینا.یه سری کارو بار داشت واسه کامپیوترهاش......انجام دادیم.....نهار خوردیم.....بعدشم رفتیم خونه خانم مهندس اینا....اونجا هم عید دیدنی هامونو کردیم و اومدیم.......بعدش وقتی که اومدیم خونمون دیدیم که دایی اینا با مامان بزرگ اینا و بابا بزگ اینا اومدن خونمون واسه عید دیدنی.....

بعدشم کلی جریانات اتفاق افتاد خونمون.....اهه...نمیگم که.....فکر کردین.....

فرداش هم قرار بود بریم 13 مون رو به در کنیم...... چیتگر.....محتمل بود که ما دوتا خودمون 13 رو به در کنیم.....نحسیش نگیرتمون......که نشد و با جمع رفتیم چیتگر.....آبجی اینا...فامیل شوهرش اینا......

فعلا....خیلی کار دارم....از نهاوند آپ کردم.......نمیتونم صغری کبری بچینم......یا علی.....

پست بعدی آخرین پست جریاناتمونه.....از دستش ندید........

امید

صد سال به اون..........

catdogdiary — Thu, 20 Mar 2008 20:54:18 GMT

سلام.....

نوروز همتون پیروز..سال خوبی داشته باشین..پر از موفقیت..کامروایی..نشاط...انرژی..هیجان...جذابیت.

این پست رو طولانی نمیکنیم......رسم ادب واسه تبریک سال نو اومدیم......

ایشالله پست آخر قبل از خواستگاری,بعد از اینکه سعیده اومد تهران.....الآن تخم مرغ رنگیهایی که درست کردم رو ببینید فعلا...

سال نوتون مبارک.....سال نوتون جدید.....صد سال به اون سالهایی که خودتون میخواید......

تحویل پروژه های پایانی.....

catdogdiary — Sun, 16 Mar 2008 19:38:17 GMT

سلام....

می خوام براتون مراسمات خاص تحویل پروژه هامون رو تعریف کنم....اولش تحویل پروژه درس ویژوال بیسیک و بعدشم پروژه پایانی دوره کاردانی که هر دو تاشون یه برنامه بود با ویژوال بیسیک نوشته بودم و و اونم مربوط به انبار صدا و سیمای مرکز کرمانشاه بودش......یه برنامه خیلی ساده که به علت عدم آشنایی اساتید اونجا به فن برنامه نویسی واسشون یه غول تو برنامه های اونجا بود....خیلی تعریفش رو میکردن.....در صورتی که هیچی نداشت....یه دیتا بیس ساده.....چند قلم داده از پیش تعیین شده.....موجودی ها.....صدور فاکتور خروج از انبار و.....نمیخوام زیاد راجع بهش حرف بزنم.....بریم سر جریانات حویل دادنشون.....

همونطوری که سعیده براتون گفت خیلی با استاد درس ویژوال خوب بودم و رابطمون خیلی صمیمی بود.....کلی با هم حال میکردیم و میخندیدیم چه سر کلاس چه بیرون از کلاسهامون.....خلاصه خیلی استاد جالبی بود....

از اونجایی که استادهارو اصلأ با دادن پروژه به دانشجویان به دنیا آوردن این استاد هم ویرش گرفت که آخر ترم یه پروژه به انتخاب خودش به بچه ها بده که برای هرکس فرق داشته باشه و هیچ کس هم نمیتونست که پروژه گروهی برداره...نه اینکه خودش خیلی خوب تدریس میکرد از بچه ها هم پروژه میخواست.....

نوبت به اسم سعیده رسید.....فکر کنم اگه اشتباه نکنم به سعیده پروژه کتابخونه افتاد.....همینجوری فقز من رو نیگاه میکرد....بعد از چند تا اسم هم نوبت به من رسید....به من گفت که با تو کار دارم....بعد از کلاس واست مشخص میکنم که واسه پروژه چیکار کنی.....

کلاس تموم شد.....برگشت و بهم گفت که تو کارت خیلی خوب بود تو ویژوال دیگه!!!!من که فهمیدم واسم چه آشی پخته هیچی جواب ندادم....برگشت و دوباره بهم گفت که یه روز بیا صدا و سیما تا اونجا یه سری داکیومنت در اختیارت قرار بدم تا واسه انبار اونجا یعنی همون صدا و سیما یه برنامه بنویسم.....خودم فهمیدم چی میخواد سرم بیاد.....سعیده هم که طبق عادتش وایستاده بود ببینه چه خبره......به استاد گفتم که استاد کار سنگینی به نظر میاد پس بزارین دو نفری انجام بدیم.....اونم سریع قبول کرد و منم از خدا خواسته سریع گفتم که با سعیده مینویسیم این پروژه رو.....

خلاصه نشون به اون نشون که چندرین بار مارو کشوند تا صدا و سیما و یه سری کپی مپی بهمون داد که از رو اونها مثلأ رویه کار اونجا دستمون بیاد تا بتونیم یه برنامه واسه اونا بنویسیم.....بگذریم برنامه ای نوشتیم...فقط به درد ماشین حساب میخورد....خوب جمع و تفریق میکرد.....

روزی که باید پروژه رو تحویل میدادیم رسید و من و سعیده رفتیم تا پروژه رو تحویل بدیم.....اولین سوالی که پرسید قبل از اینکه پروژه رو ببینه این بود که از سیعده پرسید: خدایی چقدر رو این پروژه کار کردی؟؟؟!!!

سعیده هم همینجوری موند....گفت من ناظر بودم استاد....من رو تهیه فرمهاش کمک کردم و بهش گفتم که هر کدوم از اجزاش رو کجا بزاره.....استاد هم فهمید که اصلأ سعیده تا اون روز یه نیگاه به پروژه هم ننداخته و بیخیال سیعده شد و بقیه سوالهاش رو از من کرد.....منم خیلی عالی جوابشو دادم.رو کرد بهم گفت که نمره چند بدم بهت؟هر چی بگی همون رو میزارم.....منم خیلی با اعتماد به نفس گفتم که بیست استاد....گفت واسه خانومت چی؟؟؟؟چیزی نگفتم.....خودش گفت واسه خانمت دوازده میزارم....سعیده شاکی شد و سریع به استاد پرید....همینجوری هی نمره اشو برد بالا تا به هفده رسید.....ولی بازم سعیده ول کنش نبود....آخرش استاد بهم گفت آقای نیک بخت چیکار کنم؟؟؟منم گفتم استاد یه نوزده بهش بدید بره.....سعیده بازم گیر داد که استاد بهش بیست بده ولی من به استاد گفتم نه استاد ...اصلأ جا نداره...نمیخواد بهش بیست بدین....باید همیشه خانمه کمتر از آقایون باشن.....بالاخره با کلی چشم غره سعیده به من استاد نمره نوزده رو جلوی اسمش گذاشت و تموم.....یه درس سه واحدی و بدون اینکه یک کلمه ازش بلد باشه حاج خانم باید نوزده بگیره......

همین پروژه رو گذاشتیم واسه پروژه پایانی دوران کاردانیمون.....از اونجایی که من باید یک ترم طول میدادم پروژه رو واسه اینکه دیرتر برمسربازی مجبور بودیم که تو دو مرحله این پروژه رو تحویل بدیم.....استاد راهنما هم یه دختر بود که همه میدونستم که چقدر منو دوست داره.....البته منطورم از دختر نه 20-21 ساله ها....یه کمی سنش بالات بود ولی هنوز ازدواج نکرده بود.....استاد درس ذخیره و بازیابی و سیستم عامل و شبکه هم بود که تو همه درساش بالاترین نمره هارو میگرفتم من....مخصوصأ ذخیره که همه بچه ها به دنبال نمره پاسی بودن و من بیست شدم.....از اونجا همیشه این استاد مهربون سر هر کلاسی از من تعریف میکرد....همش میگفت که اگه دانشجو میخواید ببینید فقط آقای نیک بخت...اگه این دانشگاه یه دانشجو داشته باشه اونم آقای نیک بخته....اگه....اگه....نیک بخته...نیک بخته.....به خاطر همینم همه میگفتن که عشق اون استاد آقای نیک بخته و شوخی شوخی حساسش میکردم و هی سعیده رو اذیت میکردم که اونم منو دوست داره و اله وبله و.....

تا اینکه روز تحویل پروژه رسید.....اولأ که این خلاف بود که پروژه رو قبل از روز موعود تحویل بدی که ما دادیم.....ثانیا همونجور که گفتم باید سیعده زودتر از من تحویل میداد و من شش ماه بعد سعیده ولی بازم ما با هم هر دوتایی تحویل دادیم.....ثالثأ اگه قانون ثانیأ رعایت میشد من دیگه نمیتونستم پروژه ای رو که سیعده تحویل داده مجدد تحویل بدم که بازم واسه ما این کار انجام شد رابعأ مکان تحویل پروژه جایی جز دانشگاه نمیتونست باشه که ما پروژه رو بردیم و محل کار استاد که سایت کتابخونه دانشگاه بود و تحویلش دادیم.....همشم بر میگشت فقط و فقط به استاد مهربونمون......

اونروز دم سیعده که لیلا بود باهامون اومد.واسه تحویل پروژه یه اتفاقی افتاد که همیشه وقتی یاد اونروز می افتیم میخندیم....من از قبل یه کمی باسعیده راجع به پروژه صحبت کردم و گفتم که بگه چیکارهایی از پروژه رو انجام داده که اگه استاد خواست سوالی ازش بپرسه کم نیاره و از اون حیطه بپرسه ....ولی سعیده بازم بیخیال این مسئله بود.....بازم مثل تحویل قبلی اولین سوال از سیعده بود و اونم این بود که خوب تو چیکار کردی تو این پروژه؟؟؟!!!!

لیلا برگشت و گفت که استاد روحیه بوده واسه آقای نیک بخت....خودشم با کمی لکنت زبون گفت یه کارایی کردیم استاد....استاد گفت پس ازت سوال بپرسم؟؟؟سعیده هم خیلی راحت گفت نه! دوباره استاد روکرد به من و شروع کرد به سوال پیچ کردن ما.....

جریان تموم شدو قرار شد که مپنمره منو بزاره واسه شش ماه دیگه رد کنه که بیست بود ولی نمره سعیده رو داد دستش که ببره بده به آموزش تا ثبتش کنه......مقدمات خداحافظی رو فراهم میکردم که اگه اذیتتون کردیم ببخشید که سعیده هم برگشت گفت بابت اونروز تقلبی که سر امتحان شبکه کردم معذرت میخوام....من کاملأ قفل کردم....

استاد از جریانات من و سعیده پرسید که تا کجا رفتیم و چی میخواد بشه....ما هم یه کم توضیح دادشم بهش و خواستیم خداحافظی کنیم که استاد برگشت و گفت که یادتون نره منو واسه عروسی خودم دعوت کنید.....من یه نیگاه به سعیده کردم وسعیده هم یه نیگاه به من خندمون گرفت و خود استاد هم قش کرد از خنده و درستش کرد که منظورم واسه عروسیتون بود......اینم شد یه چیزی که استاد به من نظر داشته و کلی سعیده رو اذیت میکردم.....

امید

زیر لب:

1/فقط یک پست دیگه تا مراسم خواستگاری داریم.....

2/اعصاباتمون ریخته به هم حسابی......

3/بسته ارسالی داداشی خیلی حال داد بهمون.....

4/حاجی ول کن سر کار نیست......

5/همین.باید برم کانکت شم تا با داداش بچتم.....